Ik bleef staan aan de overkant van de straat.

Mijn handen trilden niet.

Dat viel me zelf als eerste op.

Na alles wat ik had gezien, na alles wat ik had gehoord… voelde ik geen paniek meer. Geen woede die uitbarstte. Alleen iets dat veel stiller was.

Besluit.

Tyson lachte terwijl hij de man in pak rondleidde. Hij wees naar mijn werkplaats, naar de ramen die ik zelf had geplaatst, naar de tuin waar ik jarenlang elke zondag had gezeten met Shelby toen ze nog klein was.

“Er zit potentie in,” hoorde ik hem zeggen.

Potentie.

Lees verder op de volgende pagina