Noah aarzelde een seconde, maar knikte toen langzaam.
“Dat kan ik regelen, mevrouw.”

Hij begon direct te typen in het systeem. Het zachte tikken van het toetsenbord klonk in mijn oren als iets definitiefs—alsof er een deur ergens dichtging die al veel te lang op een kier had gestaan.

Ik bleef bij de balie staan tot hij klaar was.

Niet omdat ik twijfelde.

Maar omdat ik voor het eerst in lange tijd iets anders voelde dan automatische vergeving.

Controle.

“Alles is aangepast,” zei Noah uiteindelijk. Hij schoof een geprinte bevestiging naar me toe. “Vanaf morgenochtend worden alle niet-gebruikte reserveringen opnieuw gefactureerd.”

Lees verder op de volgende pagina