Skip to content
De stilte aan de andere kant van de lijn duurde maar een paar seconden, maar het voelde alsof iemand de lucht uit de kamer had gehaald.
“Bevriezen?” herhaalde Martin.
“Alles,” zei ik opnieuw, zachter maar steviger. “Alles wat op zijn naam staat. Alles wat indirect van mij komt. Alles wat hij gebruikt alsof het vanzelfsprekend is.”
Er klonk geritsel van papier.
“Claire,” zei hij voorzichtig, “je bent net bevallen. Dit is geen kleine stap.”
Ik keek naar mijn zoon. Zijn ademhaling was klein en ritmisch, alsof de wereld buiten deze kamer nog niet bestond.
“Juist daarom,” zei ik.
Er viel weer stilte.
Toen veranderde zijn stem.
“Oké,” zei hij. “Ik begin meteen.”
Ik hing op voordat mijn stem kon trillen.