Angela zette de taart rustig op tafel.

Niet gehaast. Niet geïrriteerd.

Alsof Brandon’s opmerking niet eens bestond.

Maar van binnen voelde ze iets heel anders: een scherpe, koude helderheid die ze al jaren had onderdrukt.

Brandon leunde achterover in zijn stoel, zichtbaar tevreden met zichzelf, alsof hij net weer een “grap” had gemaakt waar iedereen om moest lachen.

“Serieus, Angela,” voegde hij eraan toe, “jij neemt jezelf altijd zo serieus. Dat is misschien je probleem.”

Een paar mensen lachten ongemakkelijk. Anderen keken weg.

Ethan keek naar zijn bord. Zoals hij vaker deed.

En dat was precies het moment waarop Angela begreep: niemand aan deze tafel zou haar beschermen als ze bleef zwijgen.

Ze haalde langzaam adem.

“Brandon,” zei ze kalm, “mag ik je iets vragen?”

Hij knikte achteloos. “Tuurlijk, schiet maar.”

Ze glimlachte zacht.

“Hoe gaat het eigenlijk met je contracten de laatste tijd?”

Zijn vork bleef halverwege naar zijn mond hangen.

“Mijn… contracten?”

“Ja,” zei ze rustig. “Met je grootste klant.”

Ethan keek op. Heel even. Maar hij zei nog steeds niets.