HOOFDSTUK 2: DE REKENING DIE NIEMAND VERWACHTTE

Mijn moeder zette geen stap naar voren.

Ze bleef in de deuropening staan, haar tas nog in haar hand, haar blik strak op Tara gericht alsof ze iets bekeek dat niet logisch mocht bestaan.

Marcus keek tussen ons in.

“Wat is dit?” vroeg hij, nu minder zeker.

Ik draaide het scherm van mijn telefoon naar hem toe.

De lijst met overboekingen was nog steeds open. Elke regel voelde als een kras in mijn borst.

“Jouw zus heeft ons babygeld leeggehaald,” zei ik rustig.

Tara rolde met haar ogen.

“Niet dramatisch doen,” zei ze. “Het is geld dat jullie toch niet meteen nodig hadden.”

Die zin.

Alsof geld iets was dat tijdelijk geen eigenaar hoefde te hebben.

Lees verder op de volgende pagina