Skip to content
DE PAPIEREN DIE NIET TE LACHEN ZIJN
Daniel stond nog steeds in de deuropening in zijn versleten pyjama, alsof hij hoopte dat de scène vanzelf zou verdwijnen als hij lang genoeg niet bewoog.
Achter hem verscheen Lauren, haar haar slordig opgestoken, haar gezicht nog vol van de vorige avond—maar nu zonder de arrogantie.
Alleen verwarring.
En iets anders.
Onrust.
“Victoria?” zei Daniel uiteindelijk, alsof mijn aanwezigheid een vergissing moest zijn.
Ik keek hem rustig aan.
“Goedemorgen.”
De gebouwbeheerder naast mij kuchte licht en stapte naar voren. Hij droeg een tablet en een stapel documenten alsof het gewone post was, maar de stilte in de gang maakte het zwaarder dan dat.
“De heer en mevrouw Hayes?” vroeg hij professioneel.