De stilte in de kerk werd dikker dan het glas van de ramen.

Meneer Halden opende de envelop volledig en haalde langzaam een document tevoorschijn dat er te netjes uitzag voor iets dat met dood en verdriet te maken had. Zijn bril gleed iets omlaag terwijl hij begon te lezen.

“Laatste wilsbeschikking van Emma Vale.”

Evan rolde met zijn ogen. “Moeten we dit echt nu doen? Dit is belachelijk—”

“Zwijg,” zei ik rustig.

Eén woord. Niet luid. Niet emotioneel. Maar het sneed door de ruimte.

Zelfs Celeste keek even opzij.

Halden vervolgde.

“Indien mijn overlijden plaatsvindt onder verdachte of voortijdige omstandigheden, wordt mijn volledige nalatenschap bevroren tot nader onderzoek.”

Evan verstijfde heel kort.

Maar hij herstelde zich snel. “Wat is dit voor drama? Ze is gevallen, dat was een ongeluk—”

Halden keek niet op. “Verder.”

Hij las door.

“Mijn vermogen, inclusief alle zakelijke belangen, aandelen en persoonlijke activa, wordt beheerd door een onafhankelijke trustee tot de geboorte van mijn kind.”

Een zachte rilling ging door de zaal.

Lees verder op de volgende pagina