Vanessa’s lach echode nog na in de woonkamer, alsof ze niet begreep dat ik geen grap maakte.

“Pardon?” zei Daniel, terwijl hij zijn jas iets strakker om zich heen trok. “Jij zet ons eruit? Mara, je bent net bevallen. Je bent emotioneel uitgeput, dit is niet—”

“Dertig minuten,” herhaalde ik rustig.

Mijn stem was niet harder geworden. Dat was precies wat hen begon te irriteren.

Vanessa keek om zich heen alsof ze eindelijk de ruimte echt zag. Alsof ze nu pas doorhad dat dit niet het appartement van een “emotionele ex-vrouw” was, maar een huis dat op papier en in de praktijk veel ingewikkelder was dan Daniel haar had verteld.

“Daniel,” zei ze zachter, “wat bedoelt ze?”

Hij lachte nerveus. “Niets. Ze probeert macht uit te oefenen. Dat doen mensen soms na een scheiding.”

Ik wiegde mijn dochter zacht. Haar ademhaling was rustig, onschuldig, totaal los van de spanning in de kamer. Dat was het enige dat me nog echt in dit moment hield: haar gewicht tegen mijn borst.

“Je hebt twee opties,” zei ik tegen Daniel. “Of je vertrekt vrijwillig, of ik laat iemand komen die je helpt herinneren dat je hier geen rechten meer hebt.”

Zijn gezicht verstrakte.

“Je denkt echt dat je dat kunt doen?” vroeg hij.

Ik keek hem aan zonder te knipperen.

“Je hebt net zelf de scheidingsdocumenten op tafel gelegd. Je hebt afstand gedaan van gezamenlijke bewoning in de praktijk. En je hebt een derde partij meegenomen zonder toestemming in een woning die juridisch nog altijd deels onder mijn eigendom valt.”

Lees verder op de volgende pagina