De opslagruimte voelde kouder dan buiten, alsof de muren zelf geen warmte wilden bewaren.

Ik bleef op mijn knieën zitten, mijn handen nog steeds trillend boven de eerste doos. Het karton was netjes dichtgeplakt met tape, zorgvuldig, alsof Lily had gewild dat alles veilig zou blijven tot het moment dat ík er klaar voor was.

Langzaam schoof ik de deksel open.

Binnenin lagen geen willekeurige spullen.

Het waren mijn spullen.

Mijn oude sjaal die ik al jaren kwijt was.

Een stapel foto’s die ik nooit had afgedrukt.

En bovenop alles lag een schrift.

Mijn adem stokte.

Het was haar dagboek.

Ik pakte het voorzichtig op alsof het kon verdwijnen als ik te hard kneep. Op de kaft had ze kleine sterretjes getekend, half vervaagd door haar vingers.

Ik opende de eerste pagina.

En meteen herkende ik haar handschrift.

“Mam, als je dit leest, betekent het dat ik niet meer bij je ben. Maar ik wil niet dat je denkt dat ik weg ben.”

Mijn zicht vertroebelde onmiddellijk.

Ik sloeg de pagina om, niet omdat ik klaar was, maar omdat ik niet kon stoppen.

“Er is iets dat ik je niet heb verteld,” ging ze verder. “Iets dat ik niet durfde te zeggen, omdat ik bang was dat je me niet zou geloven.”

Lees verder op de volgende pagina