Ik legde de ring niet meteen weg.

Ik draaide hem langzaam tussen mijn vingers, alsof ik in dat kleine cirkeltje metaal nog één laatste bewijs van mijn verleden kon vinden dat logisch zou verklaren wat er mis was gegaan. Maar er was niets. Alleen kou.

Toen liet ik hem in de keramische kom vallen die ik zelf had gemaakt.

Het geluid was zacht.

Maar definitief.

Boven hoorde ik de vloer een keer kraken.

Ik verstijfde.

Mark was dus thuisgekomen.

Natuurlijk was hij dat.

Alsof iemand zoals hij ooit echt zou verdwijnen wanneer het moeilijk werd.

“Anna?” riep hij.

Zijn stem was anders nu. Minder warm. Meer gecontroleerd. Alsof hij een gesprek wilde voeren dat hij al had geoefend.

Ik antwoordde niet.

Ik sloot de koffer.

Lees verder op de volgende pagina