Boven mij hoorde ik glazen zacht tegen elkaar tikken.

Daniel schonk zichzelf waarschijnlijk nog een drankje in terwijl hij wachtte tot zijn “slapende” bruid volledig weerloos zou zijn.

Zijn moeder, Vivian Hale, liep langzaam door de suite alsof alles al van haar was.

“Zorg ervoor dat ze morgenochtend niets vermoedt,” zei ze rustig. “Geen ruzie. Geen paniek. Laat haar denken dat alles normaal is totdat de overdracht officieel verwerkt is.”

Daniel lachte zacht.

“Ze vertrouwt me volledig.”

Dat was misschien het meest pijnlijke deel.

Want een deel van mij had hem echt vertrouwd.

Niet volledig.
Niet blind.
Maar genoeg om te geloven dat achter zijn charme misschien oprechte liefde zat.

Ik herinnerde me onze eerste ontmoeting tijdens een medisch gala twee jaar eerder. Daniel was attent geweest. Geduldig. Hij onthield kleine details over mij waarvan zelfs vrienden ze vaak vergaten.

Nu begreep ik waarom.

Ik was nooit alleen een vrouw voor hem geweest.

Ik was toegang.

Tot Hale Medical.
Tot aandelen.
Tot macht.

Vivian stopte vlak naast het bed.

Lees verder op de volgende pagina