Skip to content
Vanessa liet een korte, ongelovige lach horen.
“Je meent dit niet,” zei ze terwijl ze haar hoofd schuin hield. “Je gaat mij gewoon uit je huis zetten omdat je moeder dramatisch doet?”
Mijn moeder kromp licht in elkaar bij dat woord.
Dramatisch.
Alsof haar pijn iets was om weg te wuiven.
Ik zette een stap naar voren.
“Dit heeft niets met drama te maken,” zei ik kalm.
Mijn stem klonk rustiger dan ik me voelde.
En dat was precies wat Vanessa altijd het meest irriteerde: dat ik niet meeging in haar chaos.
Ze keek naar mijn moeder, toen weer naar mij.
“Adrian, luister naar jezelf,” zei ze zachter, bijna smekend. “Je laat je manipuleren. Zij probeert ons tegen elkaar op te zetten.”
Mijn moeder schudde nauwelijks zichtbaar haar hoofd.