Skip to content
De stilte die volgde nadat Elena doorliep, was zwaarder dan het stof op de weg.
Victor bleef nog een paar seconden staan, alsof hij niet kon geloven dat iemand hem zo simpel had genegeerd. Zijn kaken spanden zich aan, en zijn blik schoot naar de blonde vrouw in de passagiersstoel.
“Stap uit,” zei hij kort.
“Wat?” reageerde ze verbaasd. “Victor, je gaat haar toch niet achterna? Ze is zwanger en—”
“Uit,” herhaalde hij, harder deze keer.
Zonder nog iets te zeggen opende ze de deur en stapte op de stoffige weg. De hakken van haar dure schoenen zakten meteen een beetje in de aarde, alsof ook de grond haar aanwezigheid afwees.
Victor reed weg zonder nog om te kijken.