De eetkamer voelde plotseling kleiner.

Alsof de muren dichterbij kwamen terwijl de regen tegen de ramen sloeg.

Daniel staarde naar het dossier alsof het elk moment kon verdwijnen als hij maar hard genoeg knipperde.

“Waar heb je dat vandaan?” vroeg hij scherp.

Ik antwoordde niet meteen.

Ik schoof langzaam de natte lokken haar uit mijn gezicht en zette de soepkom voorzichtig terug op tafel alsof dit een gewone avond was.

Maar niets aan deze avond was nog normaal.

Evelyn verbrak als eerste de stilte. “Claire, stop onmiddellijk met dit theatrale gedrag.”

“Théâtraal?” herhaalde ik zacht.

Mijn hoofdhuid brandde nog steeds, maar de pijn voelde nu ver weg. Minder belangrijk dan de blik in Daniels ogen.

Angst.

Lees verder op de volgende pagina