Vanessa glimlachte opgelucht.

Ze dacht dat de storm voorbij was.

Ze dacht dat ik had besloten om het incident te vergeten.

Dat was haar eerste vergissing.

Mijn moeder en ik verlieten de bruidswinkel enkele minuten later. Tijdens de rit naar huis zei ze nauwelijks iets.

Ze keek uit het autoraam terwijl de stad langzaam voorbijgleed.

Pas toen we voor haar huis stopten, sprak ze.

“Adrian, doe alsjeblieft niets doms.”

Ik glimlachte flauwtjes.

“Dat ben ik niet van plan.”

Ze kende me te goed.

“Die blik ken ik.”

“Welke blik?”

Lees verder op de volgende pagina