Zondagochtend verliep opvallend rustig.

Misschien té rustig.

Mark was vroeg opgestaan. Terwijl ik ontbijt maakte voor Leo en Lily, zat hij aan de eettafel met zijn laptop open. Het filmpje dat ik de avond ervoor had samengesteld stond klaar.

Foto’s van Lily tijdens haar behandelingen.

Korte video’s waarin ze moedig glimlachte ondanks alles wat ze had meegemaakt.

Beelden van Leo die naast haar zat in het ziekenhuis, zijn blonde krullen steeds langer wordend terwijl de maanden voorbijgingen.

En helemaal aan het einde stond een kort fragment waarin Leo tegen de camera zei:

“Ik laat mijn haar groeien totdat Lily haar haar terug heeft.”

Elke keer als ik het hoorde, voelde ik een brok in mijn keel.

Tegen drie uur reden we naar Brenda’s huis.

Leo zat stil op de achterbank.

Lees verder op de volgende pagina