De regen was inmiddels veranderd in een constante, zachte mist tegen mijn voorruit. De ruitenwissers sloegen traag heen en weer, alsof zelfs de auto moe was van wat ik probeerde te achterhalen. Chris had opgehangen zonder verdere uitleg, en dat was misschien nog wel het ergste: mijn broer was nooit iemand die iets achterhield zonder reden.

Ik probeerde Melissa opnieuw te bellen. Nog steeds niets. Alleen de voicemail, haar stem vreemd rustig alsof er niets aan de hand was. Elke toon die overging, voelde als een minuut extra in een nachtmerrie waar ik niet uit kon ontwaken.

Toen ik eindelijk de afslag naar Chicago zag, merkte ik dat mijn handen wit waren van het stuur.

Het eerste wat ik zag toen ik onze straat in reed, waren knipperende lichten.

Een ambulance. Een politiewagen. En nog een auto van de politie iets verderop, schuin geparkeerd alsof iemand haastig had moeten reageren.

Lees verder op de volgende pagina