De stilte op de afdeling cardiothoracale chirurgie was anders dan die van een restaurant.

Daar was stilte ongemakkelijk.

Hier was stilte gevaarlijk.

De monitoren piepten ritmisch terwijl het medische team zich rond het bed van Jake verzamelde. Zijn gezicht was grauw, zijn hand gekromd rond de rand van het laken alsof hij zich aan het leven zelf vastklampte.

“ECG nu!” riep iemand.

“Zuurstof verhogen!”

“Druk daalt snel!”

En toen, door de chaos heen, klonk een kalme stem.

“Ze is er al.”

Ik stond nog geen drie meter van het bed.

Mijn handen waren al in handschoenen, mijn hartslag gecontroleerd, mijn blik scherp. Geen paniek. Geen aarzeling. Alleen focus.

Jake keek op.

Lees verder op de volgende pagina