Skip to content
Ik bleef op mijn knieën zitten naast het lege bad, terwijl Lily haar kleine vingers nog steeds strak om de stof van haar jurk geklemd hield.
Het soort stilte dat daarna viel, was niet gewoon stilte. Het was een stilte waarin je alles hoort wat niet gezegd wordt.
Ik liet mijn stem nog zachter worden.
“Lily,” zei ik, “je hoeft niets te zeggen wat je niet wilt. Maar je bent hier veilig bij mij.”
Haar ogen schoten opnieuw naar de deur, alsof die elk moment kon opengaan.
Toen fluisterde ze: “Als ik het zeg, word ik weer in de problemen gebracht.”
Die zin deed iets in mij verschuiven.
Niet paniek meteen. Eerst dat koude, scherpe besef dat een kind van zes zulke woorden niet zelf bedenkt.
“Door wie?” vroeg ik rustig.
Ze schudde haar hoofd. Haar onderlip trilde.
“Door Vanessa.”