Ik greep Lily meteen vast.

Niet netjes. Niet kalm. Gewoon reflex.

Ze trilde zo hard dat het voelde alsof haar hele kleine lichaam niet meer wist waar het moest stoppen. Ik drukte haar tegen me aan en zag haar arm—rood, glanzend, al beginnend te zwellen op de plek waar het strijkijzer haar had geraakt.

“Kom, kom, we gaan,” zei ik.

Maar achter me hoorde ik Rebecca nog steeds lachen.

Niet een nerveus lachje.

Een echte, scherpe lach alsof er niets ernstigs was gebeurd.

“Je maakt er weer een drama van, Rachel,” zei ze. “Het is maar een kind.”

Maar het was niet “maar een kind”.

Het was mijn kind.

Ik draaide me om, en ik weet nog dat ik iets wilde zeggen—iets scherps, iets dat haar eindelijk zou laten stoppen met praten alsof ze nog in een andere realiteit leefde.

Lees verder op de volgende pagina