Daniel keek zijn vader enkele seconden zwijgend aan.

Die woorden deden pijn.

Niet omdat hij ze voor het eerst hoorde.

Maar omdat hij ze al jaren hoorde.

Steeds in andere vormen.

Steeds met dezelfde boodschap.

Sophie hoorde er volgens hen nooit echt bij.

Hij haalde diep adem en liep naar de gootsteen.

“Sophie.”

Het meisje keek op.

Haar ogen waren rood van het huilen.

“Papa…”

Ze probeerde te glimlachen, maar haar lippen trilden.

Daniel tilde haar onmiddellijk van de houten kist.

“Waarom sta jij af te wassen?”

Zijn moeder antwoordde voordat Sophie iets kon zeggen.

“Omdat ze een glas heeft laten vallen.”

Daniel keek naar de grond.

Er lagen geen scherven.

Geen gebroken glas.

Lees verder op de volgende pagina