De generaal slikte zichtbaar, zijn ogen nog steeds vastgehaakt aan de oude leren band om mijn pols.

“Waar… heb je dat vandaan?” fluisterde hij.

Zijn stem was anders nu. Niet bevelend. Niet militair. Maar laag, bijna onveilig menselijk.

Ik keek hem aan, zonder te begrijpen waarom een vraag als deze het hele stadion stil kon krijgen.

“Van mijn vrouw,” zei ik rustig. “Lang geleden.”

De stilte die volgde was niet gewoon stilte. Het was alsof het hele stadion zijn adem inhield zonder dat iemand het had afgesproken.

Emma stond een paar meter achter hem.

Ik zag hoe ze van mij naar hem keek.

Verwarring. Spanning. Iets wat ze niet kon plaatsen.

“Papa?” zei ze zacht.

Maar ik kon mijn ogen niet van de generaal afhalen.

Zijn gezicht had iets verloren.

De controle.

De afstand die mensen met sterren op hun schouders normaal om zich heen bouwen.

“Dat kan niet…” zei hij opnieuw, bijna tegen zichzelf.

Hij deed een stap dichterbij.

Lees verder op de volgende pagina