Skip to content
DEEL 2
De stilte in mijn appartement nadat Lorraine eindelijk was weggevoerd, was onnatuurlijk zwaar.
Alsof de muren zelf moesten wennen aan het feit dat zij weg was.
De beveiliging had haar nog net op tijd uit de hal gehaald voordat ze nog meer schade kon aanrichten. Ze bleef schreeuwen tot de liftdeuren dichtgingen, haar stem gedempt maar nog steeds giftig door de gang heen.
Ik bleef staan in mijn woonkamer.
Niet boos.
Niet in paniek.
Alleen… leeg.
Mijn ogen gingen langzaam langs de ruimte.
Alles was precies zoals ik het had achtergelaten toen ik naar Boston ging.
En toch voelde het alsof ik in het appartement van iemand anders stond.
De deurbel ging opnieuw.
Beveiliging.
Ik liet ze binnen, gaf een korte verklaring en liet mijn telefoon zien met de melding die ik had verstuurd. Ze knikten professioneel en vertrokken weer. De beheerder zei dat hij een officieel verslag zou opstellen.
Toen ik weer alleen was, liep ik naar de slaapkamer.
En daar zag ik het.
De kast.
De kast die ik nooit echt goed had gecontroleerd omdat Daniel altijd zei dat hij “orde in de administratie” hield.
De deur stond op een kier.
Dat had hij niet zo achtergelaten.
Ik voelde het meteen.
Niet angst.