Ik bleef een paar seconden stil zitten met mijn telefoon tegen mijn oor, ook al was de verbinding al verbroken.

Het geschreeuw van mijn moeder echode nog na in mijn gedachten.

Niet van boosheid richting mij.

Maar van paniek.

Ik legde mijn telefoon op de passagiersstoel en startte de motor niet meteen. Voor het eerst in jaren voelde het alsof stilte niet leeg was, maar vol mogelijkheden.

Mijn telefoon ging opnieuw.

Niet Madison.

Mijn vader.

Ik nam niet op.

Een minuut later weer.

Daarna een bericht.

Wat heb je gedaan?

Ik keek naar het scherm en glimlachte flauwtjes.

Niets wat ik niet al jaren eerder had moeten doen.

Twee uur eerder, bij het huis van mijn ouders, was het feest begonnen zonder mij.

Of dat was tenminste de bedoeling.

De tuin stond vol stoelen, lampjes en witte tafels. De cateringtenten stonden klaar, maar de geur van eten ontbrak. De keuken, waar ik die ochtend nog twintig gerechten had voorbereid, was leeg.

Lees verder op de volgende pagina