Skip to content
Silas bleef me aanstaren terwijl de agenten hem richting de uitgang begeleidden.
Zijn ogen waren niet gevuld met angst.
Nee.
Ze waren gevuld met iets veel gevaarlijkers.
Woede.
Pure, ijskoude woede.
“Dit is nog niet voorbij,” siste hij.
Ik knipperde niet eens.
“Voor jou wel.”
Margot begon plotseling te huilen.
Niet het verdrietige soort huilen.
Paniek.
Rauwe angst.
“Ik heb niets gedaan!” riep ze. “Silas zei dat alles legaal was!”
Rechercheur Miller keek haar strak aan.
“Dat kunt u straks uitleggen op het bureau.”
De deuren sloten zich achter hen.
De kapel werd stil.
Dodelijk stil.
Ik draaide me langzaam terug naar de twee kleine witte kistjes.
Mason.
Rose.
Mijn kinderen.
Mijn hart brak opnieuw.
Voor een moment vergat ik alles.
De arrestatie.
Het onderzoek.
De fraude.
Alles verdween.
Ik was alleen nog moeder.
Een moeder die afscheid moest nemen van haar kinderen.
Tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik mijn hand op Roses kist legde.
“Ik beloof het,” fluisterde ik.
Mijn stem brak.
“Ik zal de waarheid vinden.”
Samantha kwam naast me staan.
Ze zei niets.
Dat hoefde ook niet.
Na de begrafenis reden we rechtstreeks naar haar kantoor.
Rechercheur Miller wachtte ons daar al op.
Hij legde een map op tafel.
“We hebben de eerste resultaten.”
Ik ging zitten.
Mijn handen waren ijskoud.
“Vertel.”
Miller opende de map.
“De verzekeringsfraude is sterk bewijs. Maar dat alleen bewijst nog niet betrokkenheid bij het ongeluk.”
Ik knikte.
Dat wist ik.
“Wat hebben jullie nog meer?”
Hij keek me enkele seconden aan.
Toen schoof hij een foto naar voren.
Mijn adem stokte.
Het was een screenshot van verkeerscamera’s.
Mijn SUV.
Op de dag van het ongeluk.
Maar iets klopte niet.
Ik boog naar voren.
“Zoom in.”
Miller schoof een tweede foto naar voren.
Mijn hart stopte.
Aan de bestuurderskant.
Een man.
Silas.
Mijn vingers begonnen te trillen.
“Nee…”
Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
“Nee. Dat kan niet.”
Miller keek ernstig.
“Volgens jouw verklaring reed de oppas.”
Ik knikte langzaam.