De ochtendlucht boven Las Lomas voelde anders die dag.

Niet omdat er iets veranderd was aan het huis.

Maar omdat Beatriz voor het eerst in jaren niet wist wat Alejandro ging doen.

En dat was nieuw.

Onacceptabel nieuw.

Alejandro reed zonder chauffeur.

Hij had niemand meegenomen behalve zijn telefoon en het oude notitieboekje van zijn dochter.

Hij volgde geen route die zijn navigatie hem gaf.

Hij volgde iets anders.

Een gevoel.

Of misschien was het schuld.

Rafael Mendoza wachtte hem op bij een klein kantoor in het centrum van de stad.

Geen luxe vergaderruimte.

Geen familieadvocaten.

Alleen een houten tafel en een map die al te lang dicht was gebleven.

“Je bent vroeg,” zei Rafael.

Alejandro ging zitten zonder hem aan te kijken.

“Ik heb niet geslapen.”

Rafael knikte langzaam.

“Dat geloof ik.”

Alejandro schoof zijn telefoon over de tafel.

De foto van de afstudeerceremonie lichtte op.

De zilveren armband.

Het maantje.

Rafael bekeek het lang.

“Dit is niet iets wat je verzint,” zei hij uiteindelijk.

“Beatriz zegt dat het een truc is,” zei Alejandro.

Rafael glimlachte niet.

Lees verder op de volgende pagina