“Beatriz heeft veel gezegd in de afgelopen twee jaar.”

Die zin bleef hangen.

Alejandro keek op.

“Wat bedoel je?”

Rafael sloot de map.

“Ik bedoel dat ik je toen al een vraag stelde die je niet hebt beantwoord.”

Alejandro verstijfde.

“Heb je het lichaam gezien?”

De stilte in de kamer werd zwaar.

“Nee,” gaf Alejandro toe.

Rafael leunde achterover.

“Dan begint alles opnieuw.”

Op datzelfde moment zat Beatriz in de woonkamer van Las Lomas, haar telefoon tegen haar oor gedrukt.

“Hij is bij Mendoza,” fluisterde ze.

Rodrigo stond bij het raam.

“Wat wil hij daar horen?”

Beatriz sloot haar ogen.

“De waarheid die hij nooit mocht krijgen.”

Rodrigo draaide zich om.

“Je zegt dat alsof het gevaarlijk is.”

Beatriz keek hem aan.

“Dat is het ook.”

Alejandro verliet het kantoor zonder afscheid te nemen.

Rafael had hem één adres gegeven.

Niet van een persoon.

Maar van een universiteit.

De plek waar Valeria “morgen zou afstuderen”.

De rit duurde twee uur.

Elke kilometer voelde als een herinnering die hij niet wilde hebben.

De eerste keer dat hij haar meenam naar een universiteit.

De eerste keer dat ze zei dat ze rechten wilde studeren.

De laatste keer dat ze hem aankeek voordat alles stil werd.

De campus was vol studenten.

Jong.

Levend.

Onwetend van wat Alejandro daar zocht.

Hij liep langzaam over het terrein.

Zijn ogen scanden elk gezicht.

Elke beweging.

Elke armband.

En toen zag hij haar.

Ze stond bij een stand met bloemen.

Niet meteen duidelijk zichtbaar.

Maar iets in haar houding brak alles open in hem.

Dezelfde schouderlijn.

Dezelfde manier waarop ze haar hoofd licht kantelde als ze luisterde.

Alejandro stopte met lopen.

Zijn hart bonkte zo hard dat hij dacht dat anderen het konden horen.

“Valeria,” fluisterde hij.

Ze draaide zich om.

En voor een fractie van een seconde leek de wereld stil te staan.

Niet omdat ze exact hetzelfde was.

Maar omdat ze echt was.

Levend.

Ademend.

En bang.

Ze liet de bloemen bijna vallen.

“Papa…” zei ze zacht.

Alejandro kon niet bewegen.

Niet spreken.

Alleen kijken.

“Dat is niet mogelijk,” fluisterde hij uiteindelijk.

Valeria keek om zich heen.

Alsof ze zeker wilde weten dat niemand luisterde.

“Je had niet moeten komen,” zei ze.

Lees verder op de volgende pagina