Skip to content
Alejandro deed een stap naar voren.
“Ze zeiden dat je dood was.”
Valeria slikte.
“Dat was het plan.”
Die woorden sloegen harder dan hij had verwacht.
“Wiens plan?” vroeg hij.
Valeria keek hem eindelijk recht aan.
“Van mensen die niet wilden dat je me zou vinden.”
Achter hen begon iemand te filmen.
Valeria zag het eerst.
Haar gezicht veranderde.
“Ze hebben je gevolgd,” zei ze snel.
Alejandro draaide zich om.
Maar het was al te laat.
Twee mannen in donkere jassen stonden bij de rand van het plein.
Ze deden alsof ze studenten waren.
Maar hun ogen waren dat niet.
Valeria pakte zijn hand.
“Je moet nu gaan,” zei ze.
“Niet zonder jou.”
“Papa,” haar stem brak even, “je begrijpt het niet. Als jij blijft, vinden ze ons allebei.”
Alejandro keek haar aan.
Voor het eerst zag hij geen kind meer.
Maar iemand die had geleerd te overleven zonder hem.
En dat brak hem op een manier die geen begrafenis ooit had gedaan.
“Wie zijn ‘ze’?” vroeg hij.
Valeria keek achter zich.
“Beatriz.”
De naam viel als een steen in water.
Alejandro verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
Valeria schudde haar hoofd.
“Zij zei dat ik dood moest zijn. Niet jij.”
De mannen kwamen dichterbij.
Valeria duwde hem weg.
“Ga!”
Alejandro twijfelde één seconde te lang.
En dat was genoeg.
Een hand greep zijn schouder.
Maar iemand anders trok hem los.
Rafael.
Hij was er ineens.
Alsof hij nooit echt was weggeweest.
“Nu,” zei hij scherp.
Ze renden.
Door de studentenmenigte.
Door de campus.
Door een waarheid die eindelijk niet meer verborgen kon blijven.
Achter hen klonk Valeria’s stem nog één keer.
“Papa, vertrouw haar niet!”
En toen verdween ze tussen de mensen.
Die nacht zat Alejandro in een hotelkamer met Rafael.
Zijn handen trilden.
“Ze leeft,” zei hij steeds opnieuw.
Rafael knikte.
“Ja.”
“En Beatriz wist het.”
Rafael zweeg even.
“Of erger,” zei hij langzaam, “ze heeft het georganiseerd.”
Alejandro keek uit het raam.
De stad was donker.
Maar zijn gedachten niet.
“Dan is mijn dochter niet teruggekomen uit de dood,” zei hij zacht.
Rafael keek hem aan.
“Nee.”
Alejandro draaide zich om.
“Ze is eruit ontsnapt.”
En ergens in diezelfde stad, in een auto die niet op naam stond, keek Beatriz naar haar telefoon.
Een nieuw bericht.
Ze hebben haar gezien.
Ze sloot haar ogen.
“Dan is het tijd,” fluisterde ze.
EN HET SPEL WAS NIET MEER TE STOPPEN.