Het geluid van voetstappen op de veranda trok meteen alle aandacht.

Uit de zwarte sedan stapten drie mensen. Voorop liep een vrouw van in de zestig met een donkerblauw pak en een leren aktetas. Achter haar volgden een jongere man met een map vol documenten en een oudere heer die mijn familie onmiddellijk herkende.

Mijn moeder verstijfde.

“Dat… dat is toch…”

“Ja,” zei ik rustig. “Notaris Van Dijk.”

De man glimlachte beleefd.

“Goedemorgen.”

De zelfverzekerde houding van Julia veranderde zichtbaar. Hun advocaat keek nieuwsgierig naar de nieuwkomers.

“Waar gaat dit over?” vroeg hij.

Notaris Van Dijk zette zijn bril recht.

“Dat zullen we zo bespreken.”

We gingen allemaal naar binnen. De verhuisploeg bleef aarzelend buiten wachten.

Zodra iedereen zat, legde Van Dijk een dikke map op tafel.

“Voordat iemand verdere stappen onderneemt,” begon hij, “moet ik enkele feiten verduidelijken.”

Julia sloeg haar armen over elkaar.

“Wij hebben alle eigendomspapieren.”

“Dat geloof ik graag,” antwoordde hij vriendelijk. “Maar de vraag is of die volledig zijn.”

Hij haalde een document uit de map.

“Dit is het originele testament van de grootouders van mevrouw Clare Thompson.”

Mijn vader fronste.

“Dat kennen we.”

“Nee,” zei Van Dijk. “U kent een kopie. Niet de volledige versie.”

De kamer werd muisstil.

Hij schoof een tweede document naar voren.

“Dit is een aanvullende verklaring die op dezelfde dag is ondertekend.”

Julia keek bleek.

“Een… aanvullende verklaring?”

“Inderdaad.”

Hij draaide het document zodat iedereen het kon lezen.

“In deze verklaring staat dat alle bezittingen, inclusief het woonhuis, worden ondergebracht in een familievermogen dat uitsluitend door Clare beheerd mag worden.”

Hun advocaat boog zich voorover.

“Mag ik dat document zien?”

“Natuurlijk.”

Hij begon aandachtig te lezen.

Na enkele minuten keek hij op.

“Dit document is officieel geregistreerd.”

“Correct.”

Lees verder op de volgende pagina