“En rechtsgeldig.”

“Ook correct.”

Mijn moeder begon onrustig te schuiven.

“Maar… de schulden dan?”

Van Dijk keek haar vriendelijk aan.

“Welke schulden bedoelt u precies?”

“De openstaande leningen.”

Hij bladerde rustig verder.

“Ik beheer de administratie van uw overleden ouders al bijna twintig jaar.”

Hij keek haar recht aan.

“Er waren geen openstaande schulden.”

Niemand zei iets.

“Sterker nog,” vervolgde hij, “uw ouders hebben alle leningen ruim tien jaar voor hun overlijden volledig afgelost.”

Ik zag hoe Julia langzaam haar blik naar hun eigen advocaat draaide.

“Maar…”

De advocaat schraapte zijn keel.

“Mevrouw… waar komen uw documenten precies vandaan?”

Julia aarzelde.

“Die hebben we gevonden.”

“Waar?”

“Op zolder.”

Van Dijk schudde langzaam zijn hoofd.

“Dat kan niet.”

“Waarom niet?”

“Omdat alle originele financiële documenten al jaren in mijn archief liggen.”

Mijn vader begon zichtbaar nerveus te worden.

“Er moet een vergissing zijn.”

“Daar ben ik het mee eens,” antwoordde Van Dijk.

Hij haalde nog een map tevoorschijn.

“Daarom heb ik gisteren contact opgenomen met het Kadaster.”

Hun advocaat keek op.

“U hebt het eigendomsregister gecontroleerd?”

“Uiteraard.”

Hij legde de officiële uittreksels op tafel.

“Volgens deze gegevens is Clare nog steeds de enige rechtmatige eigenaar.”

Julia’s gezicht verloor alle kleur.

“Dat kan niet…”

“Toch wel.”

Hun advocaat las de papieren aandachtig door.

Na een lange stilte sloot hij zijn map.

“Mevrouw Julia…”

“Ja?”

“Ik denk dat wij even apart moeten praten.”

Mijn moeder sprong op.

“Nee hoor. Dit is allemaal een truc.”

Van Dijk bleef opvallend kalm.

“Als u dat denkt, kunt u uiteraard een rechter vragen om hierover te oordelen.”

Hij wees op de documenten.

“Maar ik raad u aan eerst alle stukken zorgvuldig te laten controleren.”

Hun advocaat stond inmiddels op.

“Ik trek mij voorlopig terug uit deze zaak.”

Julia keek hem geschokt aan.

“Wat bedoelt u?”

“Ik kan geen verdere stappen ondernemen zolang er zulke fundamentele tegenstrijdigheden bestaan.”

“Maar u zei…”

“Ik zei dat ik handelde op basis van de informatie die mij werd verstrekt.”

Hij keek haar ernstig aan.

“En die informatie blijkt onvolledig.”

Hij pakte zijn aktetas.

“Excuseert u mij.”

Nog voordat iemand iets kon zeggen, liep hij naar buiten.

Door het raam zagen we hem in zijn auto stappen en wegrijden.

De stilte die volgde was bijna ongemakkelijk.

Mijn moeder draaide zich naar mij.

“Heb jij dit gepland?”

Ik glimlachte.

“Niet vandaag.”

“Wat bedoel je?”

“Twee jaar geleden.”

Ze keek me verward aan.

“Toen oma ziek werd,” vervolgde ik, “vertelde ze me dat ze bang was.”

“Bang waarvoor?”

“Dat geld belangrijker zou worden dan familie.”

Mijn moeder zei niets.

“Ze vroeg me één ding.”

Ik keek even naar de oude foto boven de open haard.

“Dat ik het huis zou beschermen.”

Van Dijk knikte instemmend.

“Uw grootouders waren zeer zorgvuldig.”

Hij liet nog een document zien.

“Ze hebben expliciet vastgelegd dat niemand Clare onder druk mocht zetten om afstand van het huis te doen.”

Julia liet zich langzaam op de bank zakken.

“Ze vertrouwden ons dus niet.”

Ik antwoordde eerlijk.

“Ik denk dat ze hoopten dat jullie elkaar zouden blijven steunen.”

Niemand reageerde.

Na een tijdje stond mijn vader op.

Hij keek rond in de woonkamer.

Zijn blik bleef hangen op de oude klok die mijn opa iedere zondag had opgewonden.

Lees verder op de volgende pagina