Skip to content
Ik verstijfde.
“Arthur?” herhaalde ik.
De vrouw keek op van het ziekenhuisbed.
Ze leek ergens in de zestig te zijn. Haar grijze haar was netjes opgestoken en haar ogen stonden vol emotie.
Mijn vader lag roerloos tussen de machines.
“Wie bent u?” vroeg ik.
Even leek ze te twijfelen.
Toen draaide ze zich volledig naar mij toe.
“Mijn naam is Helena.”
Ze slikte.
“En jij verdient antwoorden.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Antwoorden?
Waarover?
Ik kende deze vrouw niet.
Ik had haar nog nooit gezien.
Toch stond ze hier alsof ze mijn vader al jaren kende.
“Waarom noemde u hem Arthur?” vroeg ik.
Helena keek naar mijn vader.
“Omdat dat de naam is waaronder ik hem heb leren kennen.”
De woorden sloegen in als een bliksemflits.
“Wat bedoelt u daarmee?”
Ze ging langzaam op de stoel naast het bed zitten.
“Voordat je conclusies trekt, moet je eerst het hele verhaal horen.”