Mijn handen trilden toen ik de envelop aannam. Het papier voelde oud en breekbaar aan, alsof het bij de minste druk zou scheuren. Het rode zegel was half vervaagd, maar zorgvuldig bewaard.

Ik keek Thomas Keane aan. Zijn gezicht was streng, maar zijn ogen… zijn ogen droegen iets wat ik niet kon plaatsen. Geen hebzucht. Geen woede. Eerder iets als vastberadenheid.

“Open het, Olivia,” herhaalde hij zacht.

Ik brak het zegel.

Binnenin zat een officieel document, dik papier met een notariële stempel. Mijn ogen gleden over de eerste regels, maar de woorden leken te dansen. Mijn hart bonsde te luid om helder te kunnen denken.

Tot ik een naam zag.

Elena Morales.

Mijn adem stokte.

Dat was de naam die in een paar vage herinneringen uit mijn kindertijd opdook. Een geur van lavendel. Een warme hand die mijn haren streek. Een zachte stem die me “mi pequeña estrella” noemde.

“Wie…?” fluisterde ik.

Thomas leunde iets naar voren. “Elena Morales was mijn zus.”

Ik keek weer naar het document. “Testament van Elena Morales… wettige voogdij… dochter Olivia…”

Mijn vingers verstijfden.

“Dochter?” herhaalde ik, bijna geluidloos.

Thomas knikte langzaam. “Jij bent niet de dochter van Miguel en Ruth Serrano.”

De wereld leek even te kantelen.

“Dat kan niet,” zei ik automatisch. “Ik… ik ben altijd…”

“Je was vier jaar oud,” onderbrak hij voorzichtig. “Mijn zus werd ernstig ziek. Ze wist dat ze het niet zou redden. Ze had niemand anders. Ze vertrouwde een bevriend echtpaar in het stadje – Miguel en Ruth – om tijdelijk voor je te zorgen.”

Lees verder op de volgende pagina