“Tijdelijk,” herhaalde ik.

Hij schoof een tweede vel papier naar me toe. Een handgeschreven brief.

“Ze heeft dit een week voor haar dood geschreven.”

Mijn ogen vulden zich met tranen terwijl ik las.

Als je dit leest, mijn lieve Olivia, dan ben ik er niet meer. Vergeef me dat ik je moet achterlaten. Mijn broer Thomas zal je zoeken zodra hij terug is uit het buitenland. Hij weet nog niet hoe snel alles is gegaan. Jij bent het mooiste wat me ooit is overkomen. Onthoud dat je gewenst bent. Geliefd. Altijd.

De letters vervaagden achter mijn tranen.

“Hij wist niet dat ze was overleden,” zei Thomas schor. “Ik werkte destijds in Canada. Tegen de tijd dat ik terugkwam, waren Miguel en Ruth verdwenen uit het huis waar mijn zus woonde. Ze zeiden dat jij naar familie was gebracht. Ik heb jaren gezocht.”

“Maar… waarom nu?” vroeg ik. “Waarom pas nu?”

Zijn kaak spande zich. “Omdat ik je eindelijk heb gevonden. Ik hoorde geruchten in het stadje. Over een meisje dat slecht werd behandeld. Over een achternaam die me bekend voorkwam.”

Ik voelde iets branden in mijn borst. Geen pijn zoals vroeger. Iets anders.

“Dus… ze hebben me niet geadopteerd uit liefde?”

Thomas’ blik werd donker. “Nee. Je moeder had een levensverzekering. Een bescheiden bedrag, maar genoeg om schulden af te betalen. Miguel en Ruth boden aan om voor je te zorgen. In ruil kregen ze toegang tot dat geld voor jouw opvoeding.”

Mijn maag draaide om.

“Maar dat geld is nooit voor jou gebruikt,” vervolgde hij. “Volgens de documenten werd het binnen een jaar volledig opgenomen.”

Alles viel op zijn plaats. De plotselinge renovatie van de pick-up. De nieuwe televisie. De drank.

Ik voelde geen schreeuw in mij opkomen. Geen hysterie. Alleen een koude, scherpe helderheid.

“Ik was nooit een last,” fluisterde ik.

Thomas schudde zijn hoofd. “Je was een erfenis. En een verantwoordelijkheid waar ze niet mee om konden gaan.”

De stilte in de kamer was zwaar, maar niet vijandig. Voor het eerst voelde stilte niet als een dreiging.

“Waarom hebt u mij gekocht?” vroeg ik uiteindelijk.

Hij zuchtte diep. “Omdat ik wist dat ze je niet vrijwillig zouden laten gaan. Ik ben naar een advocaat gestapt. Maar zonder jouw aanwezigheid, zonder DNA-test, zonder bewijs van mishandeling… zou het maanden duren. Misschien jaren.”

Hij keek me recht aan.

“Dus heb ik gedaan wat zij begrijpen. Geld op tafel gelegd.”

Ik dacht aan de muntjes, aan de manier waarop Miguel had geteld zonder me aan te kijken.

“Ik was geen koopwaar,” zei ik.

“Nee,” antwoordde Thomas vast. “Je was een reddingsactie.”

Tranen stroomden nu vrij over mijn wangen. Niet alleen van verdriet. Ook van iets wat ik nauwelijks herkende.

Opluchting.

“Wat gebeurt er nu?” vroeg ik.

Lees verder op de volgende pagina