Daar, net onder de huid, glinsterde iets metaalachtigs.

Leonards adem stokte. “Wat is dat?”

June keek hem aan. “In mijn dorp had die vrouw een kleine metalen clip onder de huid. Die was tijdens een cosmetische behandeling achtergebleven. Niemand zag het op de scans omdat het zo klein was en verkeerd gepositioneerd. Maar het drukte precies op een gevoelige zenuw.”

Leonard voelde hoe zijn hart sneller begon te kloppen. “Dat is onmogelijk. Dit huis heeft de beste apparatuur.”

“Misschien,” zei June voorzichtig. “Maar soms kijkt iedereen naar het grote plaatje en mist men het kleine.”

Catherine kreunde opnieuw, haar lichaam gespannen als een boog.

Leonard aarzelde geen seconde meer. “Bel meteen dokter Harris,” zei hij tegen de assistent die in de gang stond. “En vraag hem om een gerichte scan van dit gebied. Nu.”

Binnen twintig minuten stond dokter Harris naast het bed. Hij luisterde eerst sceptisch naar June, maar Leonard onderbrak hem.

“Scan het,” zei hij vastberaden. “Specifiek hier.”

De scan werd uitgevoerd met verhoogde resolutie en aangepaste hoek.

De kamer was stil terwijl het beeld op het scherm verscheen.

En toen zagen ze het.

Een minuscuul metalen fragment, nauwelijks groter dan een rijstkorrel, diep in het zachte weefsel, precies waar een zenuwbundel samenkwam.

Dokter Harris fronste diep. “Dit… dit zat niet in de vorige beelden.”

“Of we hebben er niet naar gezocht,” antwoordde Leonard strak.

De arts draaide zich naar Catherine. “Dit kan de oorzaak zijn van de druk en de zenuwprikkeling. Het verklaart de plotselinge, hevige pijn.”

Leonard keek naar June. Ze stond nog steeds bescheiden bij de deur, alsof ze elk moment kon verdwijnen.

“Kan het verwijderd worden?” vroeg hij.

“Ja,” zei dokter Harris. “Met een kleine, gerichte ingreep. Het risico is minimaal.”

Binnen het uur werd Catherine naar de geïmproviseerde operatiekamer in de noordvleugel gebracht.

Leonard liep onrustig heen en weer in de gang. Voor het eerst in weken voelde hij iets anders dan wanhoop.

Hoop.

Na een uur ging de deur open.

Dokter Harris verwijderde zijn handschoenen. “Het is eruit.”

In een klein steriel bakje lag het fragment. Een minuscuul metalen stukje, waarschijnlijk onderdeel van een cosmetisch instrument dat tijdens de behandeling was afgebroken en onopgemerkt onder de huid was gebleven.

Lees verder op de volgende pagina