De eerste paar seconden zei niemand iets.

Alsof iedereen wachtte op een signaal dat dit een grap was.

Dat iemand zou lachen.

Dat Marissa zelf haar gezicht zou optillen, zou glimlachen en zou zeggen dat het “oké” was.

Maar dat gebeurde niet.

Ze bleef stil.

Haar handen rustten op de rand van de tafel, haar vingers licht trillend, blauwe glazuur druipend langs haar wangen en kin. Ze sloot haar ogen heel even — niet om te huilen, maar om zichzelf terug te vinden.

Toen haalde ze langzaam adem.

Eén keer.

Diep.

En tilde haar hoofd op.

Het eerste wat ze zag… was haar zoon.

Eli stond verstijfd.

Zijn kleine gezichtje was niet verward.

Lees verder op de volgende pagina