Die nacht ging mijn telefoon voor de eerste keer om 02:13.

Daniel.

Ik zag zijn naam op het scherm en bleef even liggen in het donker van onze slaapkamer. Niet omdat ik twijfelde of ik moest opnemen, maar omdat ik precies wist waarom hij belde.

Ethan had geen werk meer.

En plotseling was ik geen “last” meer, geen “aanhangsel”, geen vrouw die gewoon in de achtergrond hoorde te blijven. Plotseling was ik de enige persoon die nog iets kon betekenen in hun instortende wereld.

Ik nam niet meteen op.

Ik liet het nog drie keer overgaan.

Pas daarna drukte ik rustig op het scherm.

“Lena… je moet me helpen,” klonk zijn stem meteen. Geen begroeting. Geen schaamte. Alleen paniek. “Ethan is ontslagen. Hij is… hij is weg uit het systeem van het bedrijf. Zijn contract is beëindigd. Hij kan nergens heen.”

Ik draaide me op mijn zij, keek naar het plafond.

“En wat verwacht je van mij, Daniel?”

Een korte stilte.

Alsof hij niet gewend was dat ik een vraag terug stelde.

“Je kunt hem toch niet zomaar laten vallen,” zei hij uiteindelijk. “Hij is nog maar zeventien.”

Zeventien.

Lees verder op de volgende pagina