Linda bleef een paar seconden stil staan, alsof ze probeerde te beslissen of ze de woorden van het kind serieus moest nemen of gewoon moest afdoen als verwarring.

“Jouw vader heeft dit gezegd?” herhaalde ze, met een toon die net iets te veel ongeloof bevatte.

Noah knikte. Zijn kleine vingers bleven strak om het knuffelkonijn geklemd.

“Hij zei dat ik hier moest wachten tot hij kwam,” zei hij zacht.

Een zucht ging door de cabine. Niet luid, maar voelbaar. Het soort zucht dat ontstaat wanneer mensen zich ongemakkelijk beginnen te voelen, maar nog niet precies weten waarom.

Ik stond een paar rijen verder en keek toe. In mijn werk had ik geleerd om eerst te observeren voordat ik ingreep. Maar dit voelde anders. Niet als een gewone fout bij het instappen.

Linda boog zich iets naar hem toe.

Lees verder op de volgende pagina