De sleutel draaide één keer in het slot.

Een droge, definitieve klik vulde de houten gang van de berghut.

Karen stond nog steeds in de deuropening met haar glas wijn, maar haar gezicht veranderde langzaam van zelfverzekerd naar onzeker.

“Wat doe je?” vroeg ze, dit keer zonder haar gebruikelijke glimlach.

De slotenmaker keek niet op. Hij bleef rustig werken, alsof dit gewoon een normale klus was. Voor hem was het dat ook.

Ik zette mijn tas neer op de tafel waar ze drie dagen eerder mijn leven hadden overgenomen.

“Wat ik gisteren had moeten doen,” zei ik kalm. “Mijn huis terugnemen.”

Karen lachte kort, nerveus nu.

“Je maakt een grap. Emily heeft gezegd dat we mochten blijven. Mark weet ervan.”

Ik keek haar aan.

“Mark heeft geen zeggenschap over mijn eigendom.”

De woorden hingen zwaar in de kamer, maar ik verhoogde mijn stem niet. Dat was niet nodig.

De stilte deed het werk voor mij.

Achter haar kwam Paul uit de woonkamer. Hij had zijn jas half aan, alsof hij al de hele tijd had geweten dat dit moment zou komen.

“Karen,” zei hij zacht. “Misschien moeten we gewoon—”

“Nee,” onderbrak ze hem scherp. “Dit is belachelijk. Ze kan ons niet zomaar buitensluiten.”

De slotenmaker klikte het nieuwe cilinderslot vast.

Nog één draai.

Nog één definitief einde.

Toen stapte hij opzij en knikte naar mij.

“Klaar, mevrouw.”

Ik gaf hem rustig een hand.

Lees verder op de volgende pagina