DEEL 2

De deuren van het advocatenkantoor sloten achter me met een zachte klik die veel luider klonk dan hij eigenlijk was.

Miles hield mijn hand stevig vast. Annie liep dicht tegen me aan, haar kleine rugzak bungelend bij elke stap.

“Gaan we nu echt weg?” vroeg Miles zacht.

Ik knikte.

“Ja.”

“En papa?” vroeg Annie.

Ik keek even naar beneden. Haar grote ogen wachtten op een antwoord dat ik zorgvuldig moest kiezen.

“Papa gaat een ander leven leiden,” zei ik uiteindelijk. “En wij beginnen een nieuw hoofdstuk.”

Ze leek het niet helemaal te begrijpen, maar ze accepteerde het op haar manier. Kinderen doen dat soms beter dan volwassenen.

Buiten stond de zwarte Lincoln nog steeds te wachten.

De chauffeur stapte naar voren.

“Mevrouw Ashford?” vroeg hij beleefd.

“Ja.”

“Alles is gereed zoals afgesproken. Uw vlucht vertrekt op tijd.”

Ik knikte.

Achter ons, binnen in het gebouw, wist Carter op dat moment nog steeds niet wat er werkelijk gebeurde. Hij dacht dat hij de controle had. Dat hij de laatste zet had gedaan.

Maar controle is een gevaarlijke illusie.

De reis naar Seattle

Op het vliegveld keek Miles uit het raam terwijl het vliegtuig werd voorbereid.

“Gaat alles daar echt beter worden?” vroeg hij.

Ik dacht even na.

“Het wordt anders,” zei ik eerlijk. “En soms is anders precies wat we nodig hebben.”

Hij knikte langzaam, alsof hij dat wilde geloven.

Lees verder op de volgende pagina