De kamer bleef nog een paar seconden bevroren, alsof iedereen probeerde te begrijpen of dit een grap was of een sociale ramp die zich langzaam ontvouwde.

Elena sloot de zilveren doos langzaam.

Niet omdat ze kalm was.

Maar omdat ze zichzelf onder controle probeerde te houden.

“Dit is absurd,” zei ze uiteindelijk, met een geforceerde lach. “Daniel, ga je dit echt laten gebeuren?”

Daniel keek naar mij, niet naar haar.

Dat was nieuw.

Meestal keek hij door mij heen.

Alsof ik een decorstuk was in zijn leven.

“Claire,” zei hij opnieuw, zachter nu. “We praten thuis.”

“Nee,” antwoordde ik rustig.

Eén woord.

Geen emotie.

Geen trillende stem.

Dat was precies wat hem ongemakkelijk maakte.

Achter ons begon iemand te fluisteren.

De Moretti-familie stond niet bekend om drama. Ze stonden bekend om controle, reputatie, en perfecte maskers.

En ik had net iets op hun vloer gegooid wat onmogelijk nog te negeren was.

Elena zette een stap naar voren.

Lees verder op de volgende pagina