Elena’s glimlach werd breder, alsof ze dacht dat ze de situatie volledig begreep.

“Bewijsverzamelaar?” herhaalde ze met een lichte lach. “Wat dramatisch. Dit is geen rechtbank, Claire. Dit is een familiefeest.”

Ik keek rustig de zaal rond. Kristallen glazen, dure parfums, mensen die deden alsof ze niets zagen terwijl ze alles al hadden geraden. Dat soort gezelschappen waren altijd hetzelfde: ze hielden van schandalen, zolang ze maar niet in hun eigen spiegel hoefden te kijken.

“Klopt,” zei ik kalm. “Maar sommige dingen worden later wel een rechtbank.”

Daniel trok me iets harder richting de uitgang. “Je maakt jezelf belachelijk. Dit is voorbij.”

Ik keek hem aan. Voor het eerst die avond echt.

Hij zag er anders uit dan thuis. Geen vermoeide man in een keuken met losgeknoopte overhemdkraag, maar iemand die zich hier groter voelde, alsof het huis en de mensen hem hadden opgeslokt en opgeblazen tot iets wat hij niet was.

“Voorbij?” herhaalde ik zacht. “Nee, Daniel. Jij dacht dat het voorbij was toen jij besloot dat ik niet meer bestond in jouw leven.”

Lees verder op de volgende pagina