Mijn glimlach bleef op mijn gezicht geplakt terwijl mijn wereld langzaam uit elkaar leek te vallen.

“Je hebt tegen hem getuigd?” fluisterde ik zonder mijn lippen veel te bewegen.

Adrian knikte nauwelijks zichtbaar. Zijn ogen bleven gericht op de menigte, alsof hij een rol speelde die hij al veel vaker had gespeeld.

“Het was geen zaak waar je trots op bent om bij betrokken te zijn,” zei hij zacht. “En het is er een waarvan ik dacht dat ik hem nooit meer zou tegenkomen.”

Ik voelde mijn vingers koud worden in zijn hand.

“Mijn ex-man,” zei ik langzaam, “zit hier vandaag op zijn bruiloft.”

“Dat weet ik,” antwoordde hij.

“En jij dacht niet dat dat belangrijk was om te vermelden?”

Een korte stilte.

“Niet totdat ik hem zag.”

De muziek zwol aan toen het bruidspaar zich klaarmaakte om het middelpunt van de ceremonie te worden. Mensen draaiden zich weer om, glimlachend, pratend, compleet onbewust van de storm die zich op slechts een paar meter afstand aan het vormen was.

Lees verder op de volgende pagina