Zijn glimlach verdween niet meteen.

Dat was het eerste wat me opviel.

Niet paniek. Niet schuld. Niet verrassing.

Alleen een korte vertraging, alsof zijn brein mijn aanwezigheid nog niet volledig had geladen.

“Maya,” zei hij uiteindelijk, terwijl hij zijn blik geen seconde van mij afhaalde. “We hebben een onverwachte gast.”

Maya draaide zich om.

Haar gezicht lichtte nog steeds op van enthousiasme, alsof ze in een droom leefde die niemand mocht verstoren.

Tot ze mij zag.

Toen veranderde er iets.

Niet dramatisch.

Niet meteen.

Maar subtiel.

Alsof iemand langzaam het volume van haar wereld lager draaide.

“Kan ik je helpen?” vroeg ze beleefd, alsof ik een verloren investeerder was die per ongeluk de verkeerde zaal was binnengelopen.

Ik liep verder de zaal in.

Elke stap klonk zachter dan ik verwachtte.

Of misschien was het gewoon dat niemand nog iets zei.

“Ja,” antwoordde ik rustig. “Dat denk ik wel.”

Michael zette een stap naar voren.

Niet agressief.

Lees verder op de volgende pagina