Nieuw bericht.

Van Calvin.

Ik opende het en keek Derek recht aan terwijl ik las.

Toen voelde ik voor het eerst iets dat op rust leek.

Het was begonnen.

Ik keek op.

“Je zakelijke rekeningen zijn bevroren.”

Derek verstijfde.

Vanessa fronste.

“Wat?”

Ik keek naar haar.

“De rekening waarmee jullie het appartement betalen.”

Haar gezicht werd wit.

“Ook bevroren.”

Derek pakte direct zijn telefoon.

Zijn handen trilden licht.

Hij keek naar zijn bankapp.

Zijn gezicht verloor alle kleur.

“Wat heb je gedaan?”

Zijn stem was schor.

Niet boos.

Bang.

Echt bang.

Ik ademde langzaam uit.

“Niet ik.”

Mijn blik bleef op hem.

“Mijn moeder.”

Stilte.

“Ik voer alleen uit wat zij jaren geleden heeft voorbereid.”

Vanessa schudde haar hoofd.

“Nee. Nee, dit slaat nergens op.”

Ik draaide me naar haar.

“Denk je echt dat mijn moeder miljoenen achterliet zonder bescherming?”

Ze zei niets.

Derek probeerde plotseling naar zijn oude houding terug te keren.

“Dit verandert niets.”

Maar zijn stem trilde.

Hij wist dat hij loog.

Mijn telefoon ging.

Calvin.

Ik nam op.

“Ja?”

Zijn stem klonk scherp en professioneel.

“Fase één voltooid.”

Derek luisterde aandachtig.

Ik liet stilte vallen.

“En fase twee?”

Calvin aarzelde niet.

“Ook gestart.”

Mijn maag draaide.

Ik wist wat dat betekende.

Derek ook.

Zijn ogen werden groot.

“Nee.”

Voor het eerst klonk pure paniek door.

“Nee, dat doe je niet.”

Ik keek hem aan.

“Wat gebeurt er?” vroeg Vanessa, bijna hysterisch.

Derek negeerde haar volledig.

Hij zette een stap naar mij.

“Marissa.”

Zijn stem veranderde plotseling.

Zachter.

Smekend.

“Doe dit niet.”

Ik staarde hem aan.

Dit was nieuw.

Derek smeekte nooit.

“Te laat.”

Lees verder op de volgende pagina