VERVOLG – DEEL 1

Emily hield de zwarte doos op haar schoot alsof het iets was dat elk moment kon verdwijnen of exploderen.

De kamer van het ziekenhuis voelde ineens stiller dan de dagen ervoor. Alleen het zachte gezoem van machines en het verre geluid van voetstappen in de gang bleven over.

Ze keek naar de doos.

Zwart karton.

Een rood lint dat strak was vastgeknoopt, zonder sierlijke strik, maar met de precisie van iemand die gewend was om dingen te regelen zonder ruimte voor interpretatie.

“Hij zei niets anders?” vroeg Emily opnieuw.

De baliemedewerkster schudde haar hoofd.

“Alleen dat u het pas thuis mocht openen.”

Emily slikte.

“En u weet echt niet wie hij was?”

“Hij droeg een zwarte jas,” zei de vrouw zacht. “Hij stond niet in ons bezoekerssysteem. Maar hij kende uw volledige naam en kamer.”

Dat laatste maakte Emily ongemakkelijker dan ze wilde toegeven.

Lees verder op de volgende pagina