Toen ik mijn ogen weer opendeed, zag ik eerst alleen witte lampen.

Alles voelde zwaar.

Mijn keel was droog. Mijn armen voelden alsof ze niet van mij waren. Er klonk een ritmisch gepiep ergens naast me.

Even wist ik niet waar ik was.

Toen kwamen de herinneringen terug.

De keuken.

Het gebroken glas.

De pijn.

Het bloed.

Ryan die wegliep.

Mijn hart sloeg een slag over.

“De baby?”

Mijn stem kwam nauwelijks boven een fluistering uit.

Vrijwel direct verscheen een verpleegkundige naast mijn bed.

Ze glimlachte voorzichtig.

“Rustig maar. Uw dochter maakt het goed.”

De spanning die mijn hele lichaam gevangen had gehouden, brak in één keer.

Tranen stroomden over mijn wangen.

“Ze leeft?”

“Ja.”

Ik sloot mijn ogen.

Lees verder op de volgende pagina