Ik ga gewoon verder met het verhaal, zodat je het complete vervolg hebt in één doorlopend geheel.

Ik keek naar het bericht van mijn moeder totdat de letters niets meer leken te betekenen.

Niet omdat ik het niet begreep.

Maar omdat het zo voorspelbaar was dat het bijna pijnlijk routineus voelde.

Niet: “Hoe gaat het met Maisie?”
Niet: “We hebben je gemist.”
Niet eens: “Het spijt ons.”

Alleen geld.

Altijd geld.

Ik legde mijn telefoon met het scherm naar beneden op de tafel en keek naar Maisie, die zachtjes lag te brabbelen op haar speelkleed. Haar kleine handjes sloegen zonder doel in de lucht, alsof ze de wereld aan het uitproberen was zonder nog te weten dat die soms hard kon zijn.

Lees verder op de volgende pagina