Drie dagen later stond de politie voor de deur van mijn schoonouders.

Niet één agent. Twee. Rustig. Professioneel. Met een kalmte die niet paste bij wat er achter die voordeur ging gebeuren.

Ik stond in onze woonkamer met Lily achter me, haar kleine hand stevig om mijn trui geklemd.

Daniel stond naast me, kaak gespannen, ogen gefocust op de deur alsof hij al weken wist dat dit moment zou komen.

De bel ging.

Eén keer.

Daarna klopte iemand.

Ik deed open.

“Mevrouw Claire Bennett?” vroeg de eerste agent.

“Ja.”

“Wij hebben een melding ontvangen in verband met een mogelijk verdacht voorwerp dat afkomstig zou zijn van het adres van de familie Whitmore.”

Ik knikte langzaam.

“Dat klopt.”

De agent keek even langs me heen, naar Daniel, naar Lily.

“Is het veilig om binnen te komen?”

Ik aarzelde niet.

“Ja.”

Lees verder op de volgende pagina