…Vijf minuten later lachte Maya niet meer.

Ze gilde niet meteen. Eerst werd het stil in de keuken, alsof zelfs de lucht even moest begrijpen wat er net was gezegd. Ryan keek me aan alsof ik zojuist in een andere taal was begonnen te spreken.

“Wat bedoel je met jouw bedrijf?” zei hij langzaam.

Ik opende de map verder en legde de documenten één voor één op het marmeren aanrecht, precies waar hij net nog had gestaan alsof hij de eigenaar van alles was.

“Dat bedoel ik letterlijk,” zei ik rustig. “Het bedrijf waarvoor jij denkt dat je werkt, staat niet op jouw naam. Niet gedeeltelijk. Niet via een constructie. Helemaal niet.”

Patricia stopte met het inpakken van mijn spullen. De krant waar ze mijn grootmoeders foto in wikkelde, gleed uit haar handen en viel op de vloer.

“Dat is onmogelijk,” zei ze scherp. “Ryan runt dat bedrijf al drie jaar.”

Ik knikte.

“Hij werkt er al drie jaar. Dat klopt.”

Lees verder op de volgende pagina