Skip to content
Na een paar seconden zei ze: “We dachten dat je het niet erg vond.”
Ik lachte kort.
Echt lachen deze keer.
“Dat is precies het probleem,” zei ik. “Jullie hebben nooit gevraagd.”
Ze keek weg.
En voor het eerst zag ik iets wat ik niet had verwacht: twijfel.
Toen ze wegging, liet ze een stilte achter die niet meer vijandig was.
Gewoon… onbekend.
Ik sloot de deur en bleef even staan.
Mijn telefoon trilde nog één keer.
Een bericht van Maren:
“Kunnen we opnieuw beginnen?”
Ik keek naar het scherm.
En deze keer gaf ik geen direct antwoord.
Want sommige dingen kun je niet resetten met een zin.
Sommige dingen beginnen pas echt… wanneer je stopt met automatisch teruggeven wat nooit gelijk verdeeld was.